| varanyu 的个人资料~โอเลี้ยง~照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
~โอเลี้ยง~2007/1/29 คนกะลังมีความรัก...ในเดือนแห่งความรักความรักทำให้ชีวิตสดชื่น....
ความรักทำให้คนเรามีความสุข....
ความรักทำให้คนเพ้อเจ้อคิดไปคนเดียว....
ความรักทำให้คนสับสนในสถานะที่เป็นอยู่....
ความรักทำให้กระวนกระวายเพราะเป็นห่วงคนรัก....
ความรักยังทำให้คนเรามีอาการแปลกๆอีกหลายอย่าง....
ถึงแม้จะรู้ว่ารักแล้วต้องทุกข์
ถึงจะรู้ว่ารักแล้วต้องเจ็บ
ถึงจะรู้ว่ารักนี้ไม่มีทางเป็นไปได้
แต่ก็ยัง...รัก...
เพราะว่ารัก...ห้ามกันไม่ได้
เดือนแห่งความรักมาถึงแล้ว...
วันแห่งความรักจะต่างอะไรกับวันธรรมดา
เธอยังคงเหมือนเดิม...
ความรู้สึกที่มีให้เปลี่ยนไปแล้วตอนนี้เหลือแค่เพียง
"ความห่วงใย"เท่านั้น
กับคนที่เป็นความรักครั้งใหม่ ไม่สามารถตอบอะไรได้เลย
ไม่รู้ตัวเอง...ว่ารักเค้าแค่ไหน...เค้าใช่คนที่ตามหาจริงหรือเปล่า?
รู้แต่เพียงว่า...เค้าคงไม่มีวันมารักเรา... 2007/1/5 เก็บเมื่อวาน ทำวันนี้ เพื่อวันพรุ่งนี้สวัสดีปีใหม่...ขอให้ทุกท่านมีความสุขร่างกายแข็งแรง โชคดีตลอดปีนะ
ปีใหม่นี้รู้สึกดีแฮะ มีเรื่องบังเอิญและสิ่งที่เคยคิดว่าเป็นไปไม่ได้
เกิดขึ้นอย่างมากมาย เหนือความคาดหมายสุดๆ
ได้เจอคนที่ไม่ได้เจอกันหลายปี ได้คุยกะคนที่เคยสนิทแต่ช่วงหลังห่างๆกันไป
ที่สำคัญที่สุดคือได้รู้จัก ได้คุยกะคนที่เราแอบมองเค้ามานาน
แอบมีโชคอยู่เล็กน้อย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คงเป็นแค่เรื่องบังเอิญละมั้ง
ที่ทำให้เราได้คุยกัน รู้สึกดีนะที่ได้รู้จักคนดีๆเพิ่มขึ้นอีก 1 คน
หลังจากเหนื่อยกันมานาน โปรเจ็คของเราก็ใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว เฮ้อ...
เหลือเวลาอีกไม่นานแล้วกะชีวิตมหาลัยที่แสนจะคุ้มค่าและมีความสุข
รู้สึกใจหายเหมือนกันแฮะ ใจหายที่จะไม่ได้เจออะไรเดิมๆ
ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้คุย ไม่ได้ทักทายกะคนรู้จักและน้องๆเพื่อนๆมากมายในคณะ
อยากยืดเวลาให้นานกว่านี้ บางคนพึ่งจะเคยรู้จัก พึ่งจะกล้าคุย พึ่งจะเริ่มสนิท
เราก็ต้องจากเค้าไปซ่ะแล้ว ต่อไปคงต้องห่างกันมากขึ้นไปอีก
คงไม่ได้เจอได้คุยเหมือนเก่า แต่ขอให้รู้ไว้เลยว่าความรักความห่วงใยที่เคยมีให้
ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ชีวิต..เมื่อถึงเวลา ก็ต้องเดินไปข้างหน้าถึงแม้จะยังอาลัยอาวรณ์กับสิ่งที่ผ่านมา
แต่ก็ยังคงต้องเดินไป..เวลาไม่เคยหยุดเดิน เราเองก็เช่นกัน
สิ่งต่างๆความทรงจำที่ดีต่างๆก็ได้แต่เก็บมันไว้ในหัวใจ
ใช้เมื่อวานเป็นบทเรียน ทำวันนี้ให้ที่สุด เพื่อวันพรุ่งนี้ที่สดใส
จากลาอดีต เริ่มต้นปัจจุบัน เพื่ออนาคต
....ลาก่อน แล้วพบกันใหม่.... 2006/8/7 ตำนานการพับนกกระเรียนกระดาษSadako กับนกกระดาษ 1,000 ตัว
2006/6/22 น๊าน....นาน....แปปๆ ช้านก้ออยู่ปี4แล้วเรอะเนี่ย.....ไม่ได้อัพซ่ะ น๊าน....นาน เลย ชีวิตมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากมาย....เวลาส่วนตัวมีน้อยลงกว่าแต่ก่อน เนื่องจากถูก Project และ สัมมนามาพรากไป.....ชีวิตช่วงนี้เหมือนอยู่คนเดียวในโลก...เหงาๆยังไงไม่รู้ พี่ชายก้อทำงานและกลับบ้านดึก กลับปุ๊ปก้อนอนปั๊บ....พ่อกะแม่ก้อมีธุระไปต่างจังหวัดบ่อยๆ.....แถมจะโทรคุยกะครายก้อคงจะไม่ดี....เพราะเราคงเป็นแค่คนรู้จักที่รักเค้า คอยห่วงเค้า ซึ่งไม่ว่าเราจะทำยังไงก้อไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง....คำว่า"ไม่ใช่"คงไม่มีอะไรไปเปลี่ยนแปลงมันได้....ถึงจะรักเค้าจริงๆรักอย่างไม่หวังอะไรตอบแทน แต่จะมีใครบ้างไหมที่จะไม่เสียใจเวลาคนที่เรารักเค้าไม่รักเรา....รู้ตัวแต่ก้อจะยังทำตัวเหมือนเดิม...จะรักใครได้อีกล่ะไม่มีแล้ว......เพราะว่ารักเธอมา น๊าน....นาน...ได้ฟังเพลง "ความเจ็บปวด" ของปาล์มมี่แล้วโดนชะมัด....อีกเพลงที่โดนก้อเพลง "อยู่ให้ฉัน" ของลัล ละ บาย.....ชอบท่อนที่ว่า....."ก้อยังรักอยู่...จะให้ทำอย่างไร ก้อคนมันรักอยู่จนไม่อาจทำใจยอมรับไหว....อยู่ให้ฉันรักเถอะ...อยู่ให้ฉันรักก่อน หัวใจมันร่ำร้อง ไม่ยอมให้เธอไป....อยู่ให้ฉันรักเถอะ...แม้เธอไม่รักตอบ....ทิ้งตัวลงอ้อนวอน ขอให้เธอ..ไม่จากไป..."ยิ่งฟังตอนฝนตกพรำๆนะ โอ๊ย....อยากร้องไห้.....เฮ้อ.....เริ่มยาวไปและ....พอดีกว่า...ถึงจะไม่มีใครมาอ่านไม่มีครายมาเม้น...แต่รู้สึกดีที่ได้ระบายออกไป...ทำให้สดชื่นขึ้นมาได้นิดนึง... ปล.....แล้วจะมาอัพบ่อยๆนะ...... 2006/3/24 ซ้ำรอย...ครั้งหนึ่งเคยมีคนมอบเพลงๆนี้ให้เป็นเพลงที่ค่อนข้างเก่า....แล้วตอนนี้ ก้อเกิดสถานะการณ์แบบนี้ขึ้นอีกครั้ง....
................................เธอไม่ผิด(แต่เธอไม่ใช่)....................................
รับรู้ตลอดมาว่าเธอคิดอย่างไร รับรู้ด้วยความอึดอัดใจ ทุกครั้งที่ได้เห็นสายตาที่จริงใจ ซึ่งเธอมองอย่างคนที่รักกัน เพราะฉันไม่คิดกับเธอเหมือนเธอคิดกับฉัน ฉันคิดแค่เพียงเพื่อนเท่านั้น ฉันรู้ถ้าปล่อยเอาไว้นานยิ่งเท่ากับเป็นการทำร้ายเธอ......
**อย่าถามฉันได้ไหม ไม่มีคำตอบ อย่าถามเลยว่าเธอผิดอะไร ที่รู้ก็คือ"รัก"นั้นไม่อาจฝืนใจ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม....
***อยากบอกว่าเธอไม่ผิดแต่เธอไม่ใช่ ไม่ใช่คนที่ใจฉันต้องการ ขอบคุณในความรู้สึกที่เธอมีให้กัน แต่ขอให้เธอเก็บมันไว้ให้คน...ที่รักเธอ
ฉันรู้การบอกรักใครซักคนหนึ่งมันยากเย็นสักเท่าไร แต่รู้ไหมว่ามันยากเย็นกว่ามากมาย...ที่ต้องบอกว่าฉัน...ไม่รักเธอ...
คิดว่าเค้าคงไม่รู้จักเพลงนี้....แต่คิดว่าสิ่งที่เค้าอยากบอกกะเราคงเป็นแบบนี้...... 2005/10/24 กาแฟทุกคนคงรู้จัก"กาแฟ"ใช่มั๊ย.... กาแฟ มีกลิ่นหอม รสชาติดี กินแล้วไม่ง่วง...เพราะกาแฟมี คาเฟอีนอยู่... ใครก้อตามที่กินกาแฟบ่อยๆทุกๆวันจะมีอาการที่เรียกว่า"ติดกาแฟ" ถ้าวันไหนไม่ได้กิน จะมีอาการหงุดหงิด ปวดหัว รู้สึกว่าไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้... อาจจะฟังดูเว่อร์ แต่ถ้าใครที่ติดกาแฟก้อคงจะเข้าใจแล้วก้อคงเคยมีอาการแบบนี้เวลาที่ไม่ได้กิน สำหรับผมแล้ว"เธอ"ก้อเหมือนกับ"กาแฟ"วันไหนที่ไม่ได้คิดถึงเธอเหมือนกะว่าชีวิตมันขาดอะไรบางอย่างไป"เธอ"เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในชีวิตผม... คนถ้าขาดกาแฟแล้วจะรู้สึกเหมือนจะเป็นจะตาย...แต่กาแฟกลับไม่รู้สึกอะไรจะมีใครมากินหรือไม่มานก้อไม่สน...แล้วไม่รู้ด้วยว่าคนรู้สึกยังไงที่ขาดกาแฟ...ส่วนตัวก้อยังยืนยันว่าจะกินกาแฟต่อไปไม่ว่ากาแฟจะสนใจเราหรือไม่ ก้อมันติดไปแล้วนี่นา ถอนตัวไม่ขึ้น55+ "วันนี้คุณดื่มกาแฟแล้วหรือยัง" 2005/9/13 อยากระบายซักเล็กน้อย....แอบชอบมาปีกว่าแล้ว...บอกไปแล้ว....ไม่มีอะไรเกิดขึ้น....เธอบอกว่าซักวันอาจจะมีใจให้ แต่ไม่ยืนยันว่าจะมีวันนั้น....มีบางอารมที่แอบนอกใจ มีคนทำให้หวั่นไหว...เค้าจิงจังกับเรา เหมือนที่เราจิงจังกับครายคนนั้น(ก้อเธอนั่นแหละ)...เราเข้าใจอารมและความรู้สึกของเค้า....แต่ไม่ว่ายังไงถึงจะมีคนผ่านเข้ามาในชีวิตมากมาย...ยังไงเธอก้อเปนที่1เสมอ...จะรอต่อไปถึงแม้จะไม่มีวันนั้น...วันที่เธอจะรักกัน.....ปล.คิดถึงน้องสาวน้า...ทั้งทราย ทั้งไอซ์ ทั้งลักกี้และก้อพลอยด้วย.....ส่วนน้องๆที่ลาดกระบังก้อเจอกันบ่อยๆอยู่แล้วเลยไม่คิดถึง55+ ตั้งใจเรียนกันนะดูแลสุขภาพด้วย...โชคดีในการสอบนะทุกๆคน...เฮ้อ....ชีวิตช่างวุ่นวาย.... |
|
||||
Sadako Sasaki เกิด 7 มกราคม ค.ศ.1943 (พ.ศ.2486) เมื่อเธออายุได้ 2 ขวบมีการทิ้งระเบิดที่ฮิโรชิมา ทำให้ Sadako ได้รับผลพวงจากการทิ้งระเบิดครั้งนั้นคือโรคมะเร็งเม็ดโลหิต (ลูคิเมีย) |
|
